Maaike in Londen: vermoorde kroonprinsen, exotische dieren en talloze hotspots

Maaike in Londen: vermoorde kroonprinsen, exotische dieren en talloze hotspots

In al die jaren dat ik al op deze aardbol rondloop ben ik al in veel landen en steden geweest, maar nog nooit in het Engelse Londen. Inderdaad, die stad met de Big Ben, Westminster Abbey, Buckingham Palace en met misschien wel het beroemdste koningshuis van de wereld. Half december stapte ik op het vliegtuig om daar lekker de toerist uit te hangen en natuurlijk maakte ik weer van alles mee. 

Een nieuw jaar, een nieuw begin

Een nieuw jaar, een nieuw begin

Een nieuw jaar voelt voor mij ergens als een nieuw begin. De tellers worden weer op nul gezet. De fouten die gemaakt zijn in het voorgaande jaar zijn weer vergeten en misschien komen dromen in de komende twaalf maanden wel uit. Zo’n einde en zo’n nieuw begin heeft dus wel iets moois, vind je ook niet? 

Geen deadline voor de liefde

Geen deadline voor de liefde

Woensdagavond, 20.00 uur. Ik speel met een bierviltje in mijn hand terwijl ik mijn date aan de andere kant van de tafel bestudeer. Vriendelijke ogen, warme glimlach en een fijne stem. Zijn lichaamstaal is duidelijk: meneer is in mij geïnteresseerd. Toch zou ik nu het liefst naar huis gaan. Ik ben namelijk niet geïnteresseerd in hem. 

Herinnering in een doosje

Herinnering in een doosje

Het liefst zou ik sommige herinneringen in een doosje willen stoppen en ze nooit meer vergeten. Ze af en toe op een stil moment tevoorschijn willen halen en ze nog eens als een soort video afspelen. Gewoon, even terugkijken hoe iemand van wie je houdt onbezorgd schaterlacht of terug naar het moment dat je voor het eerst écht verliefd was en hij of zij je zoende. Terug naar het moment dat je over het strand rende en de wind met je haar speelde en je de zon zag zakken in de zee… 

Jemig, wat is dit? Ben ik volwassen of zo?

Jemig, wat is dit? Ben ik volwassen of zo?

Met moeite hou ik het karretje recht terwijl ik de bloemige lentegeuren om mij heen opsnuif. Mijn handen glijden langs de groene bladeren en mijn ogen bekijken de papiertjes op ieder potje. Mijn hersenen maken overuren: “Deze past perfect op de kast, deze hoort in het hoekje. Oh en deze zou perfect zijn in de vensterbank!” Het is zondagmiddag en ik ben in de Intratuin of all places.