Het leven met een draak van een kitten

Het leven met een draak van een kitten

Terwijl ik dit tik, kruipt er om de haverklap een kitten van twaalf weken in m’n been. En kruipt ‘ie niet langs mijn been omhoog, dan springt hij wel in de plantenbak, speelt hij met mijn laptopoplader of hoor ik zijn nageltjes schrapen over mijn bank. In al zijn speelsheid is al één broek omgedoopt tot ‘kattenbroek’ (lees: vol met haakjes) en ook mijn panty’s zijn niet veilig (tenzij je een panty met ladders hip noemt). Oh en mijn vocabulaire? Die bestaat momenteel vooral uit: ‘Nee!’, ‘Dixie hou eens óp!’, ‘Au, au, au, AU!’ en ‘Godver.’ 

Waarom ‘Ik ben in therapie’ geen taboe hoort te zijn

Waarom ‘Ik ben in therapie’ geen taboe hoort te zijn

‘Hoi, ik ben Maaike en ik heb een paar therapiesessies gehad.’ Misschien zit je nu met gefronste wenkbrauwen naar het scherm te kijken of trek je een zorgelijke denkrimpel in je voorhoofd. Misschien schud je je hoofd en denk je moet je hier nou ook al over schrijven? Ja, zeg ik dan. Ja, want als ik íéts gemerkt heb de afgelopen maanden, is dat dit onderwerp zelfs anno 2021 nog heel diep in een taboehoekje weggestopt zit. 

Is 2020 een verloren jaar?

Is 2020 een verloren jaar?

‘Vind je dit een verloren jaar?’ vroeg mijn huisgenootje me. Het blijft even stil terwijl ik nadenk over mijn antwoord. Zoals ieder jaar schrijf ik graag een eindejaarscolumn. Een stukje over alle bijzondere dingen die er dat jaar zijn gebeurd. Dit jaar stond natuurlijk behoorlijk in het teken van ‘de coronings’ zoals we het hier in Groningen noemen. In januari associeerde ik dat woord nog met een biertje, tegenwoordig met ziekte en ellende. 

Daten in coronatijd: een vloek of een zegen

Daten in coronatijd: een vloek of een zegen

Laatst vroeg iemand weer eens naar m’n datingleven, want ja: hoe doe je dat met het coronavirus dat op de loer ligt? Ik begon te gniffelen: ‘Het is inderdaad iets ingewikkelder geworden.’ Want spontaan iemand in de kroeg ontmoeten? Dat is er niet meer bij. Aangezien ik nu op zaterdagavond op de bank blijf zitten, swipe ik met een wijntje in mijn hand weer naar links en naar rechts op de beruchte datingapps om te kijken of er iets leuks tussen zit. 

Volwassen zijn? Nu even niet!

Volwassen zijn? Nu even niet!

Volwassen zijn… als klein meisje droomde ik van dat moment. Het moment waarop ik mijn eigen huis zou hebben, huisdieren kon aanschaffen, zelf kon bepalen wat er op het menu zou staan die avond, tot laat opblijven… Wauw, ik kon niet wachten tot het zover was. 

Hoi drama! I love you

Hoi drama! I love you

Waarom beginnen realityprogramma’s nooit met “PAS OP! Dit programma werkt verslavend!” De afgelopen maanden ben ik namelijk behoorlijk gesteld geraakt op het ‘trash tv’ genre. Van het ene verslavende – niet per se slim makende programma – dook ik in de andere. Van The Bachelorette en de Kardashians tot aan Too Hot To Handle en The Real Housewives. 

Is dit mijn nieuwe liefde?

Is dit mijn nieuwe liefde?

De fiets en ik? We zijn alleen vrienden als het míj goed uitkomt. Meestal pak ik die prachtige stalen ros van me alleen voor uiterst nuttig gebruik (lees: naar de kroeg). Een spontaan ommetje maken? Nee, hoor. Dat kwam tot voor kort niet in mijn vocabulaire voor.