De tijd stil laten staan

De tijd stil laten staan

‘Sttt…’ fluister ik en druk zacht met mijn vinger tegen zijn lippen. Verbaasd kijkt hij mij aan. Hij wil iets zeggen, maar ik schud mijn hoofd. Ik wil niet praten. Ik wil niet dat de seconden veranderen in minuten en dan in uren. Ik wil niet dat de nu zichtbare sterren verdwijnen en plaats maken voor kwetterende vogels en zonnestralen.

Eerste keren

Eerste keren

Voor alles bestaat een eerste keer. Jammer genoeg zijn we soms zo klein dat we het ons niet meer kunnen herinneren. Ik weet de eerste keer dat ik zonder zijwieltjes fietste niet meer. Evenals de eerste keer dat ik mijn eigen veters strikte of mijn eigen naam schreef. ‘Wat wordt ze al groot!’ hebben ze vast en zeker gezegd, maar dit was alleen nog maar het begin. 

De bewegende tas

‘Pardon, wilt u even op mijn spullen letten? Ik moet even naar het toilet.’ Ik kijk op van mijn boek en staar naar het oude vrouwtje tegenover mij. Op haar neus pronkt een klein brilletje. Ze wijst naar haar tas en ik stem toe. ‘Geen probleem!’ Ze komt overeind en wandelt voorzichtig door de treincoupé, richting de wc’s. 

De soldaat en de hond

De soldaat en de hond

Een verdrietig verhaal, maar tegelijkertijd ook erg mooi. De moeder van een soldaat komt plotseling te overlijden en laat haar hondje Prinny alleen achter. Haar zoon, een soldaat, kan niet voor Prinny zorgen, omdat hij naar het front uitgezonden wordt. Wat doe je dan? 

De lifters

‘Hai! Mogen we misschien met jullie meerijden? Ik ben Mirthe.’ Een meisje van een jaar of twintig steekt haar hand uit. Aarzelend kijkt Lieke naar haar vriend die zijn schouders ophaalt. Ze zijn bij een tankstation in Duitsland en hebben de tank net weer volgegooid voor het laatste stukje naar huis.  

Houdt het dan nooit op?

Joep ligt in zijn bedje als hij doffe, zware voetstappen op de trap hoort. Angstig trekt hij zijn dekens hoog op, tot aan zijn kin. Snel pakt hij zijn lievelingsknuffel Beer en houdt hem dicht tegen zich aan. Zijn ogen knijpt hij stijf dicht.