De tijd stil laten staan

De tijd stil laten staan

‘Sttt…’ fluister ik en druk zacht met mijn vinger tegen zijn lippen. Verbaasd kijkt hij mij aan. Hij wil iets zeggen, maar ik schud mijn hoofd. Ik wil niet praten. Ik wil niet dat de seconden veranderen in minuten en dan in uren. Ik wil niet dat de nu zichtbare sterren verdwijnen en plaats maken voor kwetterende vogels en zonnestralen.

Iedereen worstelt; jij, ik, de hele wereld

Iedereen worstelt; jij, ik, de hele wereld

Ik ben vast niet de enige die af en toe zegt dat het even allemaal niet zo lekker gaat. Bijna iedereen worstelt weleens in meer of mindere mate met iets. Soms zijn dat hele kleine, banale dingen. Ik noem dat luxeworstelingen, zoals: vanavond of toch morgen die dure fles wijn opentrekken? De dure Jaguar kopen of tóch de Porsche? Nieuwe tuin aanleggen of toch een serre? 

Maaike in Londen: vermoorde kroonprinsen, exotische dieren en talloze hotspots

Maaike in Londen: vermoorde kroonprinsen, exotische dieren en talloze hotspots

In al die jaren dat ik al op deze aardbol rondloop ben ik al in veel landen en steden geweest, maar nog nooit in het Engelse Londen. Inderdaad, die stad met de Big Ben, Westminster Abbey, Buckingham Palace en met misschien wel het beroemdste koningshuis van de wereld. Half december stapte ik op het vliegtuig om daar lekker de toerist uit te hangen en natuurlijk maakte ik weer van alles mee. 

Geen deadline voor de liefde

Geen deadline voor de liefde

Woensdagavond, 20.00 uur. Ik speel met een bierviltje in mijn hand terwijl ik mijn date aan de andere kant van de tafel bestudeer. Vriendelijke ogen, warme glimlach en een fijne stem. Zijn lichaamstaal is duidelijk: meneer is in mij geïnteresseerd. Toch zou ik nu het liefst naar huis gaan. Ik ben namelijk niet geïnteresseerd in hem. 

Jemig, wat is dit? Ben ik volwassen of zo?

Jemig, wat is dit? Ben ik volwassen of zo?

Met moeite hou ik het karretje recht terwijl ik de bloemige lentegeuren om mij heen opsnuif. Mijn handen glijden langs de groene bladeren en mijn ogen bekijken de papiertjes op ieder potje. Mijn hersenen maken overuren: “Deze past perfect op de kast, deze hoort in het hoekje. Oh en deze zou perfect zijn in de vensterbank!” Het is zondagmiddag en ik ben in de Intratuin of all places.