Hemelse liefde

Het kwam ineens ter sprake op een feestje. Die mysterieuze schoonheid. Dat mooie kleurtje en de geur die er vanaf dampt. We hadden het over de spanning die eraan vooraf gaat. En één ding konden we concluderen: het is liefde. 

X-factor

Misschien is het de slagroom op de taart of is het ’t meest ondergewaardeerd in de rest van de wereld. Alleen hier, in Nederland, voelen we de liefde. Het heeft iets. Misschien is het de x-factor waar we het zo vaak over hebben.

Nu kan het dan wel niet zingen, maar het is zo veel meer. Er bungelt een groot stuk cultuur aan. En dat is best bijzonder, want het is eigenlijk afval. En toch zijn wij er zo trots op. Het werd voor de Olympische Spelen ingevlogen. Alleen maar voor zo’n klein stukje Nederland.

Soms slap, soms sterk

Liefde voor die gerimpelde bruine huid. Soms slap, soms sterk. Groot, dan weer klein. De een wil er maar eentje en de ander gerust twaalf. Met een glas melk of toch een glas bier. Een klodder mayonaise of curry met uitjes. In de frituurpan of op de barbecue. Het kan allemaal en dat is het mooie aan dit stukje Hollandse glorie.

Het is de afsluiter na een avond stappen. De bierwalm wordt verdreven met dit stukje vlees. Een vleeswalm blijft over. De liefde voor dit stukje vlees is mij met de paplepel ingegoten. Je weet waar ik het over heb hè. Al die afvalresten op een grote hoop gekwakt en in een machine gestopt. En uiteindelijk komt daar dit stukje hemel uit. De enige echte frikandel.

Frikandellen eet-wedstrijd

Binnenkort is bij mijn oom in het dorpshuis weer de enige echte frikandelleneetwedstrijd waar ik het dan bij een à twee hou, maar de regerend kampioen er gerust een stuk of tien naar binnen werkt. Ik vind het knap, maar weet je? Ik kan ook niet zonder die enige echte frikandel.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *