#7: Lieke en Sita: Iets met de appel valt niet ver van de boom

Vorige week kon je lezen dat Sita haar verjaardagsfeestje hield. Zij en Mattias lieten elkaar geen seconde los. Lieke voelde zich rot, helemaal toen haar ex Erik ook nog eens doodleuk zei dat hij houdt van zijn vriendin, De Kutkabouter. Lieke besloot haar verdriet te verdrinken in het stamcafé. Enne… waarom duikt Marco, Mattias’ broer, ineens weer op in Lieke’s leven? 

 Alles teruglezen? Klik dan hier! 

 

‘Mag ik er nog zo een?’ Lieke wijst naar haar lege shotglaasje sambuca. De barman knikt, schenkt het kleine glaasje weer vol en zet er een glas water naast. Dankbaar kijkt ze naar hem op. Ze voelt de tranen achter haar ogen prikken.

 

‘Verdomme!’ sist ze tussen haar tanden door. Ze pakt snel het shotglaasje en giet hem leeg achter in haar keel. De drank prikkelt haar gehemelte en zorgt ervoor dat ze zich heel even beter voelt. Dat gevoel ebt snel weer weg.

 

Haar mobiel ligt op de bar en het schermpje licht op; Sita belt al voor de honderdste keer. Lieke negeert het en wenkt de barman om dichterbij te komen.

 

‘Ik had al zo’n gevoel dat je hier zou zijn.’

 

Lieke kijkt op en ziet Sita vertwijfeld achter haar staan. Lieke grijnst en wijst naar Sita’s hoofd. ‘Je hebt je feestmuts nog op.’

 

Sita antwoordt niet en trekt het wit met roze gestreepte feesthoedje van haar hoofd en gaat naast Lieke op een kruk zitten. Sita wijst zonder iets te zeggen naar de glaasjes en de barman schenkt twee nieuwe shotglazen sambuca in.

 

‘Wat doe je hier Sita? Waarom ben je niet bij die ge-wel-dig-e vriend van je?’

 

Sita negeert Lieke’s hatelijke toon en slaakt een zucht. ‘Ik maakte me zorgen om jou. Ik had gezien dat je naar buiten was gelopen en zag vijf minuten later Erik achter je aan komen. Toen hij weer binnenkwam en jij kort daarna je jas pakte, wist ik dat er iets gebeurd moest zijn. Ik ben je vriendin. Je had het tegen me moeten zeggen.’

 

‘Zijn we dat nog, ja? Vrienden?’ Lieke kijkt Sita recht aan die een traan uit haar ooghoek veegt. ‘Waarom huil je? Jij duwt mij weg…’ mompelt Lieke.

 

‘Je kan Mattias toch wel een kans geven?’

 

‘Waarom zou ik dat doen? Wáárom?’ Woedend schudt Lieke haar hoofd. Met haar wijsvinger duwt ze hard tegen Sita’s schouder. ‘Die vent heeft jou pijn gedaan. Hij heeft verdomme je hart gebroken toen hij vreemdging met dat wijf en haar zwanger maakte. Toen hij in paniek raakte, vluchtte hij naar Mexico! Niet naar Rotterdam of zo, nee naar MEXICO.’

 

‘Lieke, hij is veranderd… Als je hem een kans…’

 

‘Maak die zin niet af,’ briest Lieke kwaad. ‘Iemand die jou dwingt om af te vallen, is niet veranderd. Dat is gewoon een lul.’ Lieke laat zich van haar kruk glijden en trekt haar jas aan. Ze werpt nog een blik op Sita en beent dan naar de uitgang. Vlak voor de uitgang draait Lieke zich om en wijst naar Sita. ‘Zij betaalt!’

— EEN PAAR DAGEN LATER —

Lieke staat te wachten bij de koffiecorner van haar werk als er weer een berichtje van Sita binnenkomt. Zonder hem te lezen drukt Lieke het berichtje weg. Sinds het verjaardagsfeestje dit weekend hebben ze nog niet weer met elkaar gepraat. Hoewel ze Sita mist, heeft ze geen zin om water bij de wijn te doen. En dus verjaagt ze haar verdrietige gedachten maar met te dure cappuccino’s en croissantjes van de koffiecorner. 

 

‘Lieke? Ben jij dat?’

 

Lieke kijkt achterom en staart in het glimlachende gezicht van Marco, Mattias’ knappe broer. Mattias ziet eruit om door een ringetje te halen. Strak in zijn vast en zeker op maat gemaakte pak en eveneens glimmende schoenen. Lieke wordt zich ineens heel bewust van haar eigen outfit. Vandaag is haar ‘makkelijke woensdag’. En dat betekent simpelweg naar het werk gaan in een verwassen spijkerbroek, afgetrapte sneakers en een saaie trui. De trui ziet hij gelukkig niet, omdat haar winterjas nog wel een béétje modieus is.

 

‘Wat eh… brengt jou hier?’ vraagt Lieke.

 

‘Ik heb om negen uur een bespreking,’ antwoordt Marco.

 

‘Negen uur? Dat is over drie minuten! Dan mag je wel opschieten.’ Lieke wijst naar de digitale klok in de hal en Marco haalt zijn schouders op en legt dan zijn hand op haar arm.

 

‘Ze wachten maar even. Ik heb een goed excuus. Wat doe jij hier voor werk?’ vraagt Marco.

 

Lieke voelt dat ze begint te blozen en opent snel haar mond om iets te zeggen. ‘Ik ben online redacteur,’ zegt ze snel. Marco kijkt haar geïnteresseerd aan. Ineens voelt ze zich erg ongemakkelijk worden onder zijn starende blik.

 

Als de barista haar naam noemt, wijst Lieke naar boven. ‘Ik heb eigenlijk wel haast…’ zegt ze snel. Ze pakt haar cappuccino en doet een stapje achteruit. Marco knikt begrijpend. Lieke glimlacht ter afscheid en wandelt in de richting van de trap. Meestal gaat ze voor de roltrap, maar met Marco die staat te kijken kiest ze toch voor de trap.

 

‘Zeg Lieke?’ roept Marco. Lieke blijft stilstaan en kijkt naar beneden. ‘Ik moet eigenlijk ook die kant op.’ Hij komt naast haar staan en zwijgend lopen ze naar boven.

 

In gedachten begint Lieke allerlei gespreksonderwerpen te verzinnen, maar alles wat ze bedenkt, voelt stom. Zeg Marco… heeft je moeder de laatste tijd nog cake gebakken? Maar eh… Marco. Wat vind jij nou lekkere koffie? Ze zucht en is blij als ze bovenaan de trap staan.

 

‘Ik wilde je nog vragen hoe het met je vriendin gaat?’ vraagt Marco. Lieke werpt een blik op de klok achter hem en ziet dat het 1 minuut over 9 is. Over vijf minuten begint haar eigen bespreking. Haar baas wordt woest als ze er dan nog niet is.

 

‘De korte versie… ze is nog steeds gehersenspoeld.’ Lieke haalt haar schouders op en kijkt verdrietig naar Marco.

 

Marco knikt meelevend. Hij legt opnieuw zijn hand op haar arm en komt iets dichterbij. ‘Mijn broer is een eikel. Dat staat vast. Ze komt er vroeg of laat wel achter,’ zegt hij als hij dicht bij haar oor is. Dan laat hij haar los.

 

Marco knipoogt en zet dan een stap achteruit. Lieke laat haar ogen over hem heengaan. Zijn donkerbruine ogen passen wel heel goed bij zijn lichtgetinte huid… Hou op! Maant ze zichzelf toe. Zonder een spier te vertrekken kijkt ze Marco aan.

 

‘Ik moet gaan.’

 

Zonder nog iets te zeggen loopt ze bij hem vandaan. Ze wil niet aan hem denken als een leuke vent. Het is notabene Mattias’ broer. De appel valt vaak niet ver van de boom. Ze moet maken dat ze wegkomt.

 

Volgende week vrijdag weer een nieuwe aflevering!

About the Author

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.